Dag drie in Iten, en alles draait nog altijd rond acclimatiseren: very easy runs dus voor mij. Vanochtend stonden er 30min rustig loslopen op mijn Belgische planning. Alleen kreeg ik goesting om eens wat socialer te doen en mee te gaan met een lokale trainingsgroep die een progressive run had gepland. (Sorry, Kjell!)
Er zouden drie groepjes zijn: 8k, 10K en 12K. En ik dacht: 8km met de traagste groep, dat is nog aanvaardbaar.
De afspraak was om 6.30 uur. Iedereen was stipt op tijd: een twintigtal lokale atleten (mannen en vrouwen, alle maten en gewichten) en vier buitenlanders (twee Egyptenaren, een Luxemburgse en ikzelf).
Het eerste wat mij opviel, waren de massa’s lopers op straat. Ik ben hier zaterdagmiddag toegekomen en zaterdagochtend is blijkbaar het vaste moment voor de long run, dus die had ik gemist. Zondag is dan weer hun rustdag. Dus ik had nog niet veel van de echte runnerscommunity opgevangen blijkbaar.
Vandaag was dus mijn eerste echte “atletenwerkdag” in Iten. En dat was indrukwekkend om te zien: overal kleine groepjes lokale lopers in fluo jasjes die voorbij zoeven. Dit is hier dus gewoon het dagdagelijkse straatbeeld.
In het midden van onze groep stond de coach. Na wat stretching en opwarmingsoefeningen werden de groepjes opgedeeld en legde hij de principes van de training uit.
“Did anyone wake up with pain? Please tell me. No? OK!”
“First 3K, very easy, OK? Really easy, OK? Everybody understand?”
“After that, bit quicker, but still very slowly. Just like normal running, OK?”
“And after that, you do what you want, OK?”
Je moet weten dat Iten zelf al op een heuvel aan de rand van de Rift Valley ligt. Ons hostel ligt dan nog eens op een klif boven op die heuvel. Dat betekent dat je hier altijd eerst twee à drie kilometer bergaf loopt, daarna een stukje vlak krijgt en uiteindelijk alles weer omhoog moet.
De groep begon bergaf aan een tempo van ongeveer 6:30 per kilometer en hield dat de volledige afdaling vol. Na bijna twintig minuten voelde dat dus saai aan :-) Je moet weten dat je tijdens die eerste dagen op hoogte altijd wat kortademig bent. Maar dus niet als je bergaf loopt. Ik dacht: prima, die trage eerste kilometers zijn dan mijn zogenaamde junkmiles, zo kan ik de schade wat beperken.
Op het moment dat de groep van 12K afsloeg, werd mij verteld dat ze zullen versnellen tot 3:50 (bergop!), die laten we dus gaan. En ik zag dat de tragere groep van 8K ondertussen ver achter mij liep. Ik bevond me samen met de twee Egyptenaren ergens in het midden.
Plots kwam er een lokale loper achter ons aangerend.
“You’re doing the 8K? You’re lost!”
Haha. Daar begon het al.
Bon, de vriendelijke gast zigzagde met ons door enkele kleine weggetjes en maakte er meteen een mooie tour van, recht terug naar de startplaats. Ons tempo ging ondertussen lichtjes omhoog, richting 4:40 à 5:00 per kilometer. Bergop zorgde dat toch al voor een iets hogere hartslag, maar nog steeds comfortabel.
Uiteindelijk liep ik een 15min langer dan gepland, sava zeker? Dan doe ik vanmiddag misschien wat minder. Ik leef hier voorlopig van training tot training en laat vooral het gevoel spreken.
Enjoy the week!
The Jelevation Project
